گزارش قرآنى دارد ، كه بر همين خاكى كه اصل آفرينش شما است به‌احترام آفريدگار سجده كن ، و سپس سجده‌اى ديگر پس از برخاستن اول كه نمودار برگشتن شما است ، و شما در اين دو سجده اين چنين هندسه‌ى هيكل سه پهلويى سراپاى زندگى و مرگت را نمودار ساخته‌اى ، و نه تنها سراپاى نماز گزارشى از بايدها و نبايدها و شايدها و نشايدهاى زندگى است ، بلكه تنها دو سجده‌اش كه خود محور اصلى نماز است بيانگر اين حقيقت‌ها است . مسأله‌ى 284 - واجب است در حال ذكر واجب سجده تمام هفت موضعى كه بايد بر زمين باشد به‌حالت آرامش هم‌چنان روى زمين قرار گرفته باشد . مسأله‌ى 285 - چون اصل ركنى سجده همان پيشانى بر زمين نهادن است چنان‌چه سهواً پيش از ذكر واجب سر از سجده‌ى اول بر دارد همان يك سجده حساب مىشود و بايد درست بنشيند و مجدداً به‌سجده رود ، ولى اگر اعضاى ديگر را پيش از ذكر واجب سهواً از زمين بردارد بايستى مجدداً آن را بر زمين گذاشته و وظايف سجده را انجام دهد . مسأله‌ى 286 - جاى زانو و انگشتان پا نبايد بيش از يك خشت - كه در آن زمان به‌اندازه‌ى چهار انگشت بسته بوده - بلندتر يا پايين‌تر از سجده‌گاه باشد ، مگر پستى و بلندى در اثر شيب و سرازيرى يا بلندى تدريجى باشد كه اين‌جا مانعى ندارد ، و اين شرط نسبت به‌ساير اعضا نيست كه اگر دست‌ها بلندتر يا پايين‌تر از سجده‌گاه باشد مادامى كه از حالت سجده بيرون نيست كافى است . مسأله‌ى 287 - در دو انگشت بزرگ پاها واجب نيست سر آن‌ها روى زمين قرار بگيرد و اگر از رو و يا پشت هم بر زمين قرار گيرند كافى است « 1 » گرچه نوك انگشت‌ها بهتر است ، زيرا دليلِ حكم تنها انگشت بزرگتر دو پا را بر زمين نهادن است و نه نوك آن‌ها را .

--> ( 1 ) - محقق ثانى ، صاحب مدارك ، شهيد ثانى ، كشف‌الِلثام ، تذكره‌ى علامه ، كشف‌الغطاء ، سرائر ، جمل ، منتهى ، حدائق و منظومه بحرالعلوم موافقند